Home/Student Exchange Programme
Student Exchange Programme 2017-03-29T16:13:26+00:00

SEP

Students Exchange Programme – SEP

Algemeen
Het Student Exchange Programme (SEP) is een mobility programma van IPSF waarbij farmacie studenten de mogelijkheid wordt geboden om een kijkje te nemen in de farmacie over de grens. Het programma kan in verschillende sectoren van de farmacie plaatsvinden, zoals in een openbare apotheek of ziekenhuisapotheek, in de industrie of het onderzoek.

Het SEP vindt meestal plaats in de zomermaanden gedurende een maand. Tijdens het SEP maak je kennis met de farmacie in één van de bijna 50 deelnemende landen. Vaak worden er ook sociale en culturele activiteiten georganiseerd door en voor de studenten, zodat er een kans is om mede (bio-)farmaciestudenten te leren kennen en om de stad te ontdekken.

Het SEP is bedoeld als een soort snuffelstage, echter is het niet/nauwelijks mogelijk om er studiepunten voor te krijgen. Wel is het een unieke gelegenheid om je horizon te verbreden, je taalkennis op te schroeven, beter te leren communiceren en aanpassen, en uiteraard staat het altijd leuk op je CV. Bovendien is het een leuke combinatie van studie en vakantie!

Elk land heeft zijn eigen Student Exchange Officer die het programma coördineert. In Nederland wordt het SEP gecoördineerd door de commissaris buitenland (CB) der K.N.P.S.V. Deze zoekt SEP plaatsen in Nederland voor buitenlandse studenten en probeert Nederlandse studenten te plaatsen in het buitenland. Bovendien organiseert de CB in de zomer, vaak in samenwerking met de IC, activiteiten voor de buitenlandse SEP studenten om ze kennis te laten maken met het Nederlandse studentenleven en met de Nederlandse cultuur.

Meer informatie
Wil je meer te weten komen over de mogelijkheden van het Student Exchange Programme of wil je je gelijk aanmelden? Mail dan naar commissarisbuitenland@knpsv.nl.

Elk jaar is er een beperkt aantal plaatsen. Als je geinteresseerd bent heb je de grootste kans van slagen als je je direct na de zomervakantie aanmeldt en je voorkeursland en sector doorgeeft. Eerder kan natuurlijk ook!

Wil je je alvast verdiepen in de landen en sectoren die bij SEP mogelijk zijn of wil je extra informatie over het Student Exchange Programme? Kijk dan op sep.ipsf.org en maak een profiel aan.

Ben je benieuwd naar de SEP ervaringen van andere studenten die in Maleisie, Zuid-Korea en de Verenigde Staten zijn geweest? Lees dan hieronder verder!

 

SEP in Kuala Lumpur, Maleisië (2012) – Heleen van der Meer (P.S.)

Afgelopen zomer heb ik 4 weken aan het SEP deelgenomen in Kuala Lumpur, Maleisië. Ik heb voor SEP gekozen, omdat ik hiermee mijn wens naar het maken van een grote reis met een farmaceutische buitenlandstage kon combineren, en dat zonder studievertraging op te lopen. Voor mij was het de manier om even uit het studentenleven hier te stappen en een totaal ander land met andere cultuur en taal te leren kennen, daarbij de ervaringen op te doen die het alleen reizen met zich meebrengt, maar toch ook een verbreding op farmaceutisch gebied.
Nadat ik de keuze had gemaakt om me voor SEP aan te melden, ging ik samen met de buitenlandcommissaris de landen door en koos ik voor Maleisië. Dit land sprak mij aan door het veelzijdige programma, namelijk naast een stage in het onderzoek of openbare apotheek ook deelname aan een congres en bezoeken aan verschillende farmaceutische instanties. Daarnaast leek het mij ontzettend mooi om in Azië te reizen.
Eenmaal op het vliegveld van Kuala Lumpur aangekomen zie je gelijk al het cultuurverschil en komt je de tropische hitte tegemoet. Maleisië is een land dat door haar geschiedenis een multicultureel land is geworden, waarin religie een belangrijke rol speelt. Verschillende etnische groepen, zoals de autochtone Maleisiërs (voornamelijk islamieten), Chinese Maleisiërs (voornamelijk boeddhisten) en Indiase Maleisiërs (voornamelijk hindoeïsten) leven hier als één volk samen.
Ik vond het dan ook erg leuk om al deze verschillende mensen te ontmoeten tijdens het farmaceutisch studenten congres, waar ik gedurende de eerste week aan deelnam.
Het congres vond plaats op één van de 15 farmacie faculteiten, die dit land rijk is, waar ik met open armen werd ontvangen. We werden verzorgd met 3 keer per dag rijst en groene thee met melk en suiker en sliepen allemaal in de hostels aan de universiteit.
Het congres bestond onder andere uit een symposium, verschillende workshops, een speurtocht met opdrachten, een bezoek aan een kindercrèche, een grote dinerparty en als afsluiting tokkelen in de jungle.
Na het congres werd ik samen met de 8 andere SEP studenten, die ik gedurende de week had leren kennen, naar ons verblijf voor de komende drie weken gebracht. Een huis in een voorstadje van Kuala Lumpur, waar alle SEP studenten en local exchange students (LEO´s) samen zouden wonen. Hier konden we voor het eerst met iedereen van de SEP kennis maken en gingen we het programma voor de komende tijd bespreken. Door de weeks hadden wij onze stage, waar ze ons naartoe brachten en weer ophaalden, en in het weekend hadden we de tijd om het land te verkennen.
Zo hebben we het eerste weekend alles in en om Kuala Lumpur gezien. Kuala Lumpur betekend letterlijk modderige riviermonding. Erg bijzonder hoe in dit tropische land uit het niets zo´n moderne wereldstad is ontstaan. Het bekendste gebouw in KL, de Petronas Towers, zijn met 452m de hoogste twintowers ter wereld. Daarnaast hebben we veel cultuur, natuur en historie gezien, zoals de National Mosque, Chinatown, Little India en KL birdpark, het grootste vogelpark ter wereld.
De weekenden daarop zijn we met de nachtbus naar eilandengroepen aan de westkust en de oostkust geweest. Allebei paradijseilanden, waarbij we in lichtblauw water hebben gesnorkeld, met reuzenschildpadden gezwommen, vleermuizengroten bekeken, op spierwitte stranden hebben gelegen en s´avonds de strandbars opzochten.
Mijn stage liep ik samen met 4 andere SEP studenten op een universiteit in Kuala Lumpur. Iedereen volgde twee weken lang verschillende onderzoeksprojecten, die uitgevoerd werden door 4e jaars studenten. In Maleisië bestaat de farmaciestudie uit een 4 jarige bachelor, gevolgd door een twee jarige stage in de ziekenhuisapotheek, waarna men  apotheker is. Het waren allemaal erg interessante projecten. Zo hield één project zich bezig met het extraheren van een cholinesterase remmend substraat uit zeealgen, om daarvan een middel tegen Alzheimer te maken. Het leuke hierbij was, dat de zeealgen het weekend voordat het project begon door de studenten zelf uit de lokale koraalriffen werden geplukt. In een ander project werd de antimicrobiële werking van Chinese medicines getest.  In Azië alom bekende Kruiden, diens werking berust op het herstelen van de balans (yin/yang) in het menselijk lichaam, en zelfs in speciale afdelingen van ziekenhuizen worden verstrekt. Een ander typerend verschil met het Nederlandse systeem bleek de omgang met ethiek. Zo mochten bachelorstudenten op gezonde menselijke longfibroblasten de toxiciteit van koolstof nanopartikels testen. Toen het experiment door contaminatie herhaald moest worden, werden er, alsof het niets is, gewoon weer nieuwe longpreparaten gebruikt.
Ook met proefdiergebruik werd hier gemakkelijker omgegaan. Ongetrainde studenten gaven zelf injecties en toen er een rat overleed werd er zonder scrupules een nieuwe gebruikt. Wij mochten een kijkje nemen in het proefdierencentrum, waarin meerdere ratten samen in een kooi worden gefokt. Tijdens onze stage was er zelfs een rat opgegeten door andere ratten omdat het te druk geworden was in de kooi. Op zo´n moment voel je wel het belang van de ethische commissies die wij in Nederland hiervoor hebben.
Gedurende de laatste week waren nog bezoekjes aan een ziekenhuisapotheek, een farmaceutisch industrieel bedrijf en het ministerie van gezondheid gepland en hadden we daarnaast nog de tijd om zelf uitstapjes te maken.
Terugblikkend was SEP voor mij een hele bijzondere en mooie ervaring! Een aanrader voor iedereen die een kijkje wil nemen in de farmacie in het buitenland en daarnaast een ander land en andere culturen wil ervaren, nieuwe mensen ontmoeten en tegelijkertijd zijn/haar Engels een beetje wil bijspijkeren.

 

SEP in Seoul, Zuid-Korea (2014) – Endriean Prajitno (U.P.)

Torenhoge LED-verlichte wolkenkrabbers tussen eeuwenoude keizerlijke tempels, lantaarnpalen met touchscreen-schermen, plastische chirurgie advertenties met “before and after” foto’s met ernaast een groepje zakenlui die een authentiek straatkraampje staan te eten: nergens anders is het contrast tussen traditioneel en modern zodanig fraai verweven in een levendige hippe en hightech metropool met 25 miljoen inwoners. Welkom in Seoul!

Dankzij KNAPS, de Koreaanse K.N.P.S.V., heb ik een SEP stageplek kunnen krijgen bij McCANN Health in Seoul (spreek uit als: Soo-ll). McCANN Health, onderdeel van McCANN Worldgroup, is een “healthcare agency” dat zich voornamelijk richt op medische communicatie binnen de medische en farmaceutische wereld. Dit komt neer op objectieve informatieoverdracht van bijvoorbeeld  evidence-based geneesmiddelen, medische actualiteiten of weesziekten gericht op een brede doelgroep variërend van medische specialisten tot aan de doorsnee burger.

Tijdens de SEP-stage was ik één van de medical writers die deel uitmaakte van het Medical Team dat zich voornamelijk richt op farmacie-gerelateerde onderwerpen. Het is de taak van de medical writer om wetenschappelijke artikelen objectief, helder en concreet te presenteren voor de desbetreffende doelgroep. Dit kan het beste worden toegelicht met de projecten waaraan ik heb deelgenomen. Ik heb bijvoorbeeld een overzichtsdocument geschreven voor Koreaanse oncologen over Tykerb® (lapatanib) bij de behandeling tegen trastuzumab-resistente HER2-geïnduceerde borstkanker. Ik baseerde me op evidence-based artikelen om vervolgens een oordeel te geven over het middel. Nadat mijn eindversie werd nagekeken en goedgekeurd door mijn begeleider ging het naar de afdeling grafisch design. Hier verwerkten ze mijn tekst tot een fraai vormgegeven pamflet dat uiteindelijk via een medical writer op het bureau bij de oncoloog belandt.

Andere projecten waaraan ik heb deelgenomen: een internationaal congres organiseren over de behandeling van Gaucher Disease; een lysosomale weesziekte, een behandelplan opgesteld voor Jakavi® (ruxolitinib) bij myelofibrose, aanbevelingen gedaan over Meditoxin® als gelijkwaardige en goedkopere tegenhanger van Botox® en een van de hoogtepunten was dat ik de Nederlandse viroloog prof. Ab Osterhaus mocht interviewen over de H7N9-uitbraak in Azië. Kortom, de projecten kunnen erg variëren!

Het leven in Seoul is hectischer dan het leven hier in Nederland. Om te beginnen met de werkdruk: overuren maken (ook op zondag!) was heel normaal onder mijn gemotiveerde Koreaanse collega’s. Op een gegeven moment moest ik er ook aan geloven en werkten we samen door tot laat in de avond om deadlines te halen. Het kantoor ligt in de wijk Gangnam en hier stikt het van de bars en restaurants. Het was dan heel vanzelfsprekend om samen met je collega’s na een lange werkdag even te ontspannen en gezellig een drankje te doen alvorens weer huiswaarts te keren.  Ondanks de lange dagen mag ik eigenlijk niet klagen, want het eten in dit land was echt heer-lijk! Ze eten hier veel vaker buiten de deur dan in Nederland. Samen eten met je collega’s bevordert de bond en er heerst dan ook een aangename sfeer binnen de groep mede door onze moederlijke en zorgzame teamleidster.

Naast het leven in en random het kantoor in Gangnam, waren er in de rest van dit dynamische metropool genoeg andere leuke, niet-werk gerelateerde dingen te beleven! Zo heb je de wijk Hongdae, die bekend staat als de studentenwijk met uitgaansgelegenheden en vele liveoptredens die op straat worden opgevoerd door getalenteerde muzikanten. En er is Itaewon, dat bekend staat als de internationale wijk met zijn brede aanbod aan wereldgerechten en voor de allernieuwste high-tech gadgets kun je terecht in Sangnam. Buiten Seoul valt ook veel te zien en te beleven: pistes pakken in Pyeongchang – waar in 2018 de Winterspelen worden gehouden, een bezoek aan het voormalig empirische rijk in Geyongju (het vroegere Rome van Azië), de grens oversteken met Noord-Korea in de DMZ of een slapende vulkaan beklimmen op Jeju-eiland.

Al met al heb ik  een zeer leerzame en vermakelijke tijd achter de rug gehad in dit prachtige land! Hopelijk heb ik een duidelijk beeld geschetst van de taken van een medical writer en tegelijkertijd ook warm gemaakt voor een SEP-stage in het buitenland.

SEP in Seattle, Verenigde Staten (2014) – Mariëlle Nagtegaal

Eind 2013 bedacht ik dat ik graag in het buitenland de (ziekenhuis)farmacie wilde ervaren door middel van een Student Exchange Program (SEP). Ik wilde graag naar de Verenigde Staten, niet alleen vanwege het land maar ook vanwege het feit dat er klinische apothekers zijn. Het leek mij erg leuk en interessant om deze, voor ons onbekende, kant van de (ziekenhuis)farmacie te zien. Ik heb meteen een motivatiebrief geschreven, mijn CV in het Engels vertaald en me aangemeld. Al na 3 weken kreeg ik een e-mail dat ik was uitgekozen en dat ik welkom was in Seattle! Het contact met LEO Susie was snel gemaakt, en we hadden al gauw een geschikte periode gevonden, namelijk juli 2014.

Op vrijdag 4 juli was het zo ver: heel vroeg in de morgen stond ik op Schiphol mijn ouders uit te zwaaien. Ik zou via Parijs naar Seattle vliegen. Helaas had mijn eerste vlucht wat vertraging opgelopen, waardoor ik slechts 40 minuten had tussen landing van vlucht 1 en opstijgen van vlucht 2. Al rennend over Paris Charles de Gaulle, roepend “Excusez-moi! Excuzes-moi!”, heb ik de vlucht net gehaald. Ik voelde me een beetje dat jongetje van Home Alone: als laatste nog nét voordat de gate sluit. Na een lange vlucht mocht ik nog twee uur in de rij staan voor de douane. Na het vragenvuur kon ik eindelijk mijn koffer ophalen en de lokale SEP commissie ontmoeten. Meteen werd ik meegenomen naar de stad, waar we in het bekende Pike Place Market een heerlijke (verse) zalmburger hebben gegeten. Ook werd ik meteen uitgenodigd voor een (huis)feestje, want het was natuurlijk 4th of July oftewel Independence Day. Na een paar uurtjes slaap en een enorme jetlag stond ik dus feestend tussen de dronken farmaceuten, vuurwerk en rode bekertjes. Een goed begin van mijn SEP!

Tijdens mijn verblijf in Seattle logeerde ik bij een gastgezin. En wat voor één: ze wonen in een fantastisch huis, ik had een hele kelderverdieping met badkamer en keuken tot mijn beschikking, en ik mocht altijd mee-eten. Wat een fantastische gastvrije mensen!

Het eerste weekend heb ik de stad een beetje verkend. Uiteraard ben ik ook meteen omhoog gegaan in de Space Needle en heb ik andere toeristische attracties bekeken. Gelukkig had ik mijn Lonely Planet bij me die me de weg wees naar de leukste plekjes in Seattle. Ook wist ik niet dat ik in de eerste Starbucks ter wereld zat, totdat ik dat las in mijn Lonely Planet onder het genot van een grote beker (supergoedkope!) koffie.

Maandag werd ik al vroeg door Susie opgehaald om richting het University of Washington Medical Center te gaan. Dit ziekenhuis is ongeveer vier keer zo groot als het UMC Utrecht. Na wat formaliteiten werd ik opgehaald door de apotheker met wie ik die dag zou meelopen. Ik mocht meteen mee op ronde met de arts, arts-assistent, apotheker en hoofdverpleegkundige van het pijnteam. Dat is meteen ook het grote verschil met Nederland: in de Verenigde Staten werkt de ziekenhuisapotheker op één afdeling, waarbij hij/zij verantwoordelijk is voor alle medicatie en alle medicatieverzoeken voor de patiënten op die afdeling. De apotheker zit dus in een team, gaat mee op ronde met de artsen en is dus ook echt medebehandelaar. Eventuele wijzigingen in de medicatie worden namelijk meteen besproken. Daarnaast is de apotheker verantwoordelijk voor de ontslagmedicatie en de uitleg hiervan aan het bed van de patiënt. Ik vind dit een hele interessante opzet, alhoewel de Amerikanen onze opzet ook fantastisch vinden. De rest van de week heb ik meegelopen met de apothekers van het chronische pijnteam, het HIV-team, cardio en neuro intensive care, spoedeisende hulp, hematologie, oncologie, interne en van de operatiekamers. Wat mij voornamelijk opviel, was niet alleen de werkwijze, maar ook de ‘patient-centered care’ en de rol die de ziektekostenverzekering speelt. In sommige gevallen wordt namelijk de behandeling van een bepaalde aandoening afgestemd op wat er wordt vergoed door de ziektekostenverzekering van de patiënt.

In de tweede week heb ik een openbare apotheek bezocht. De apotheek bevindt zich achterin een winkel en is helemaal ingericht op de ‘convenience’ voor de patiënt: je levert je recept af, gaat lekker shoppen en even later kan je je medicatie komen afhalen. In de V.S. mogen apothekers ook reisadviezen geven, vaccinaties toedienen, medicatie voor dieren afleveren en bijv. cholesterol testjes doen. Deze dingen zijn de grootste bron van inkomsten voor de openbare apotheek.

Helaas mocht ik als buitenlandse student niet zoveel meer dan meekijken met de apotheker en medicatie uitvullen. Alle medicatie wordt bewaard in grote potten. Net als in Nederland wordt eerst het recept gescand, waarna de pot wordt gescand, zodat je zeker weet dat je de juiste pot hebt gepakt. Vervolgens wordt alles met de hand uitgevuld in kleinere potjes. Het maakt dan niets uit of je te maken heb met paracetamol of met hydroxyureum. Blijkbaar hebben ze daar andere GMP/GDP eisen.

Ook in de openbare apotheek viel me de rol van de ziektekostenverzekering op. Iedereen heeft namelijk een andere verzekering, waardoor zowel de apotheker als de patiënt niet goed weet wat er vergoed wordt en wat niet. In de V.S. kent men geen basispakket, dus het zou zomaar zo kunnen zijn dat metoprolol niet wordt vergoed of dat men een flinke ‘co-pay’ moet doen. Daarnaast is medicatie in de V.S. heel erg duur; dit wordt voornamelijk veroorzaakt doordat de farmaceutische industrie handig inspeelt op de vergoedingsstructuur en dus de prijzen flink kunnen verhogen. Ook maken generieken geen schijn van kans… Je kan dus maar beter niet ziek worden in de V.S..

In mijn derde week heb ik de ziekenhuisapotheek van het Swedish Hospital in Cherry Hill (een wijk in Seattle) bezocht. Deze ziekenhuisapotheek is vergelijkbaar met die van een perifeer ziekenhuis, het is alleen wat kleinschaliger opgezet. In dit ziekenhuis kennen apothekers en artsen elkaar, en zijn er dus ook korte(re) lijntjes. Ook in het Swedish Hospital wordt in teams gewerkt, maar de apothekers wisselen elke week van afdeling. Dit doen zij om hun kennis up to date te houden. Tijdens deze week heb ik meegelopen met de apothekers ‘on the floor’, cardio en neuro IC, anticoagulation clinic, family medicine en de outpatient pharmacy (een soort politheek).

In mijn vierde week heb ik weer een openbare apotheek bezocht. Het meest grappige wat ik die week heb meegemaakt, is de bereiding van een dexamethasondrank voor een kat. De dexamethason werd heel exact afgewogen na factorisatie van de dosis, maar werd aangevuld in een erlenmeyer tot ongeveer 50 mL (“Wat denk jij? Is dit 50 mL? Of toch maar een scheutje meer?”). Toen ik vroeg of ze bereidingsprotocollen gebruiken of iets dergelijks, werd ik met vragende ogen aangekeken. Dat kennen ze niet… “Ik weet toch hoe het moet?”. Ik was heel erg verbaasd dat er in een land als de V.S., waar ze toch wel bekend staan als pietepeuterig en een claim zo aan je broek hangt, niet met bereidingsprotocollen wordt gewerkt.

Gelukkig heb ik in deze vier weken niet alleen maar stage gelopen, maar ook nog tijd gehad om Seattle beter te leren kennen, een hike te doen met de farmaciestudenten in het Mt Rainier NP, walvissen te spotten bij de San Juan Islands, een tour bij de Boeing factory te doen, te shoppen, heel veel borrels te doen, feestjes mee te pakken en vooral heel erg te genieten. Seattle heeft echt al mijn verwachtingen overtroffen. Het kost misschien wat, maar het is het meer dan waard geweest!